هرگاه گلومرونفریت حاد ۲-۱ سال بهبود نیافت ضایعات ادامه پیدا كرده و به گلومرونفریت مزمن تبدیل شده كه علائم خاصی ندارد و فقط به وسیلهٔ بررسی‌های آزمایشگاهی قابل تشخیص است یا پیشرفت علائمی مانند پروتثینوری،‌ هماتوری، هایپرتانسیون و تغییرات عروقی در شبكیه چشم بروز می‌كند كلیه‌ها قادر به تغلیظ ادرار نبوده و تكرر ادرار و فاكتوری وجود دارد چگالی ادرار كاهش پیدا می‌كند در مراحل پیشرفته، بیماری توأم با ادم وسیع و پروتثینوری شدید می‌باشد گاهی هیپوپروتثینما و كم‌خونی اتفاق می‌افتد و علائم نارسایی كلیوی بالآخره ظهور می‌كند.

رژیم درمانی بیماری کلیه

۱) تأمین تغذیه مناسب جهت اصلاح وضعیت متابولیكی بیمار
۲) كنترل و تصحیح كمبود پروتئین برای جلوگیری از كاتابولیسم پروتئین جهت كاهش تولید اوره و...
۳) جلوگیری از بروز ادم، كنترل فشار خون، عفونت مجاری ادراری و دفع پروتئین از راه ادرار
۴) تأمین غذای اشتهاآور و سهل‌الهضم بر حسب نیاز
در مواردی كه كلیه دفع مواد زاید را به صورت طبیعی انجام می‌دهد مقدار مجاز پروتئین بر طبق توصیه RDA است. با پیشرفت بیماری و افزایش مواد ازت‌دار خون به ویژه اوره مقدار دریافتی پروتئین به ۴۰ گرم یا كمتر تنزل می‌یابد لازم است مقدار كافی كربوهیدرات و چربی تأمین گردد كه نیازهای انرژی بدن تأمین شده و بدن دچار فاز كاتابولیسم نگردد محدودیت سدیم در صورت بروز ادم لازم است در مرحلهٔ پرادراری نفریت مقدار زیادی سدیم ممكن است دفع شود زیرا كلیه قادر به باز جذب آن نیست در این صورت محدودیت شدید سدیم منجر به تخلیه ذخایر سدیم همراه با ضعف تهوع و شوك می‌شود.

منبع : راسخون