با رفع هرگونه عامل زمینه ای برای عفونت های متناوب دو نوع درمان پیش روی است درمان نوع اول: می توان از آنتی بیوتیک هایی که دوز دارویی پایینی دارند در شب استفاده کرد تا مثانه استریل نگه داشته شود وقبل از ابتلا به هر عفونتی آن را درمان کرد.

مورد دوم این است که فقط در صورت لزوم اقدام به درمان نمود .

چنانچه علائم فقط پس از مقاربت پدیدار شوند می توان یک آنتی بیوتیک را قبل یا بلافاصله پس از مقاربت استفاده کرد. به طور متناوب اکثر زنانی که دارای التهاب های عود کننده هستند تا 12 ساعت پیش از علام مربوطه خود به خود آگاه می شوند در مواردی این چنین خوردن یک دوز از یک نوع آنتی بیوتیک اغلب علائم را درمان می کنند. در صورت دوام این علائم می توان آنتی بیوتیک های بیشتری را خورد .علائمی که بیش از 24 ساعت طول بکشند معمولا بدان معنا هستند که عفونت در مقابل آنتی بیوتیک مقاوم است.
به ندرت پیش می آید که عفونت ها بر اثر باکتری های غیر معمولی چون اوره، پلاسما یا میکروپلاسما پدید آمده باشند. اغلب اوقات این عفونت ها کنترل شده و در صورت ادامه یافتن علائم نمونه خاصی از ادرار را باید به آزمایشگاه فرستاد یا بطور ویژه به جستجوی باکتری های مزبور بپردازند. درمان اینگونه عفونت ها ممکن است به درمان دراز مدت با آنتی بیوتیک حدودا 3 ماه نیاز داشته باشند.
منبع: برگرفته از کتاب بی اختیاری ادراری در زنان